CZARNOCIN, Wniebowzięcia NMP

Adres:
28-506 Czarnocin, ul. Kościelna 57
tel. 41-351-20-10

liczba mieszkańców: 1 085

Proboszcz:
ks. Adam Kornalski, ur. 1955 (Szczekociny), wyśw. 1980, mian. 2017

Rys historyczny:
Pierwsza wzmianka źródłowa o kościele i parafii pochodzi z 1326 r. Wspomniany kościół jednak nie przetrwał próby czasu. Nowy wzniesiony w 1369 r. na  Czarnocińskim wzgórzu stoi do dziś. Ufundował go pan tych ziem – Otton z Mstyczowa herbu Lis, jeden z najbliższych współpracowników króla Kazimierza Wielkiego. Jego herb znajduje się na jednej ze ścian świątyni. Kościół – do ok. połowy XVII wieku pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny – dobrze służył mieszkańcom, jednak w XVI w. podobnie jak większość ówczesnych świątyń na tym terenie, przeszedł w ręce innowierców i w 1557 roku został zamieniony przez kalwinów na zbór. Ten stan nie trwał jednak długo i w początkach XVII wieku odzyskali  go katolicy. Jednak trudne lata nie minęły – w 1758 r. świątynię strawił pożar. Kilka lat później kościół został odrestaurowany. Ostatnie zniszczenia wyryły na nim działania wojenne podczas II wojny światowej. Zniszczoną świątynię odnowili mieszkańcy parafii.

Ołtarz główny, oraz dwa boczne i ambona są wykonane w stylu rokokowym z połowy XVIII w. W głównym ołtarzu znajduje się figura Jezusa Chrystusa. w bocznych obrazy: w lewym  św. Anny, Joachima i NMP (XIX w.), w prawym Trójca Św. (XVIIw.) oraz wizerunek sw. Antoniego Padewskiego z 1764 r. W świątyni znajdują się zabytkowe epitafia z XVIII i XIXw.

Odpust: Wniebowzięcia NMP – 15 sierpnia

Czy wiesz, że…
Według legendy w  Czarnocinie mieszkały trzy siostry: jedna miała wybudować pałac, druga wzniosła kopiec, a trzecia kościół. Pałac już nie istnieje. Zachowało się tylko część drzew z dworskiego parku. Kopiec znajdujący się w pobliżu można oglądać do dnia dzisiejszego. Ma kształ ściętego stożka i mierzy kilkanaście metrów wysokości. Na jego szczycie, umieszczona została barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena z 1761 r. Według badaczy jest to prawdopodobnie prasłowiański kurhan. Okoliczni mieszkańcy nazywają go Górką Luterską. W dokumentach historycznych można znaleźć informację, że jest to: domniemany grobowiec ariański.