Relacja Nuncjusza w RPA: Moja kolejna podróż do Namibii

Kiedy samolot zbliżał się do Windhuku, stolicy Namibii, z bezchmurnego nieba nagle wlecieliśmy w ciężkie, ciemne chmury. Miałem wrażenie, że zaraz rozpęta się burza. Jak się jednak okazało, burza już była, pozostało po niej tylko ołowiane niebo.

W drodze z lotniska, jadąc z ks. Bennym, Sekretarzem Generalnym Konferencji Katolickich Biskupów Namibii (NCBC), na horyzoncie pojawiła się czerwona łuna zachodzącego słońca. Znak, być może symboliczny, że nadchodzi nowy dzień i że będzie piękny.

Następnego ranka, tj. w poniedziałek 26 stycznia, rozpoczęły się obrady Sesji Plenarnej NCBC. Choć Konferencja jest jeszcze niewielka liczebnie; składa się z Archidiecezji Windhuk, Diecezji Keetmanshoop i Wikariatu Apostolskiego Rundu — jej duchowe znaczenie jest ogromne. Spotkanie otworzył arcybiskup Windhuku, Jego Ekscelencja Liborius N. Nashenda, OMI, przewodniczący NCBC, witając wszystkich uczestników, w tym po raz pierwszy obecnego w Namibii ks. prałata Giacomo Antonicellego.

Następnie przyszła pora na moje wystąpienie. W imieniu Ojca Świętego Papieża Leona XIV przekazałem serdeczne pozdrowienia, błogosławieństwo i zapewnienie o modlitwie dla Kościoła w Namibii. Słowa uznania skierowałem także do arcybiskupa Nashendy z okazji jego wyboru na przewodniczącego Międzyregionalnego Spotkania Biskupów Afryki Południowej (IMBISA), co miało miejsce we wrześniu ubiegłego roku. Podkreśliłem, że choć minął dopiero rok od mojego poprzedniego udziału w Konferencji, był to czas intensywny i pełen duchowych owoców: rok jubileuszowy, pełen nadziei i łaski.

Mówiłem o papieskim orędziu na Światowy Dzień Pokoju 2026, w którym pokój jawi się nie jako odległy cel, ale jako droga, którą już idziemy. W świecie pełnym niepokoju i podziałów, Kościół ma być znakiem, że pokój jest możliwy. Zachęcałem, byśmy jako pasterze najpierw sami żyli pokojem, zanim zaczniemy go głosić. Bo tylko serce przemienione przez Chrystusa może przemieniać innych. Tylko wiara, która się nie zniechęca, może podtrzymywać nadzieję świata.

Zwróciłem również uwagę na pilną potrzebę ewangelizacji i budzenia powołań. Kościół potrzebuje dzisiaj nie tylko głosicieli, ale świętych. Ludzi, którzy nie boją się ofiary i którzy są gotowi oddać życie za Chrystusa. To oni, prorocy nadziei, będą prowadzić Kościół jutra.

Tego samego dnia o godzinie 17.00, w kaplicy Regionalnego Wyższego Seminarium Duchownego pw. św. Karola Lwangi w Windhuku, przewodniczyłem uroczystej Mszy Świętej inaugurującej nowy rok akademicki. W seminarium kształci się obecnie 34 alumnów z czterech krajów. Przed Eucharystią wykonaliśmy pamiątkowe zdjęcie z seminarzystami.

W homilii mówiłem, że seminarium to nie tylko miejsce nauki, ale przede wszystkim przestrzeń formacji serca. To tu młodzi ludzie uczą się słuchać Boga, kochać Jego lud, nosić krzyż i być darem dla innych. Przypomniałem, że kapłaństwo nie jest ucieczką od świata, ale misją dla świata. Że Bóg nie szuka doskonałych, ale wiernych. Że dzisiejsze przygotowanie ma na celu Kościół jutra — Kościół, który będzie potrzebował odwagi, świętości i proroczego ducha.Zachęcałem, by nie bać się oddać wszystkiego Chrystusowi. By nie bać się zostać świętym, i aby każdy dzień formacji był drogą ku pełniejszemu, głębszemu, bardziej ofiarnemu „tak” wypowiedzianemu Bogu.

Nazajutrz, o godzinie 6.30, wraz z ks. prałatem Giacomo Antonicellim wyruszyliśmy w drogę powrotną do Pretorii, w związku z czekającymi nas tam obowiązkami i przygotowaniami do podróży do Królestwa Lesotho.

Namibia, kraj kontrastów i pustyni, stała się dla mnie nie tylko miejscem spotkań i przemówień, ale przestrzenią duchowej lekcji. Spotkałem tam Kościół żywy, skromny, ale pełen światła; duszpasterzy, którzy żyją blisko swoich wiernych, i młodych ludzi, którzy mimo trudności odpowiadają na głos powołania.

W czasie, gdy świat zdaje się coraz częściej tracić orientację, Kościół, również ten w Namibii, przypomina, że nadzieja nie umiera, jeśli zakorzeniona jest w Bogu. Tam, gdzie wydaje się, że nie ma drogi, On ją otwiera. Tam, gdzie ziemia jest sucha, On daje deszcz łaski. I tam, gdzie serca są gotowe, On dokonuje cudów.

Niech więc ta podróż będzie świadectwem nie tyle tego, co widziałem, ale Tego, który działa. Tego, który posyła. Tego, który nigdy nie przestaje mówić: „Nie bój się, bo Ja jestem z tobą”. Jesteśmy pielgrzymami nadziei. A nasza droga, prowadzi ku Światłu, tzn. ku Chrystusowi.

✠ Henryk M. Jagodziński
NUNCJUSZ APOSTOLSKI W RPA, LESOTHO, NAMIBII, ESWATINI i BOTSWANIE

Pretoria, dnia 28 stycznia 2026 r.