Relacja Nuncjusza w RPA: Dzień pełen łaski – świadectwo jedności i wiary w Pretorii

Niedziela, 25 stycznia 2026 roku, pozostanie w mojej pamięci jako dzień szczególny – dzień intensywny duchowo, przepełniony wdzięcznością, modlitwą i braterską wspólnotą. Tego dnia dane mi było uczestniczyć w dwóch ważnych wydarzeniach liturgicznych w Pretorii, które ukazały żywotność i różnorodność Kościoła katolickiego w Afryce Południowej.

O godzinie dziesiątej rano, dane mi było uczestniczyć w wyjątkowym wydarzeniu – uroczystej Mszy Świętej z okazji 75. rocznicy ustanowienia hierarchii kościelnej w Afryce Południowej. Liturgia odbyła się w kościele Błogosławieństw w Zwavelpoort, w Pretorii. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił, J.E. Kard. Stephen Brislin, arcybiskup Johannesburga i Przewodniczący SACBC. Jako Nuncjusz Apostolski miałem zaszczyt reprezentować Ojca Świętego i wspólnie z braćmi w biskupstwie, kapłanami, osobami konsekrowanymi oraz licznie zgromadzonymi wiernymi – zarówno świeckimi, jak i młodzieżą oraz gośćmi z innych wspólnot chrześcijańskich – dziękować Bogu za ten piękny jubileusz.

Ta uroczystość była dla mnie nie tylko okazją do modlitwy, ale również momentem głębokiego wzruszenia i wdzięczności. Wspólnie wspominaliśmy historię Kościoła w tym regionie – historię pełną odwagi misjonarzy, wytrwałości pasterzy i wielkodusznego oddania Ewangelii. Przez te siedemdziesiąt pięć lat Kościół w Afryce Południowej zapuścił głębokie korzenie w sercach ludzi, a wspólnoty wiernych stały się źródłem duchowego i społecznego wzrostu.

W trakcie liturgii miałem przywilej odczytać specjalne przesłanie Ojca Świętego, papieża Leona XIV, skierowane do całej wspólnoty katolickiej regionu. Ojciec Święty wyraził swoją bliskość, wdzięczność i radość z tej okazji, zachęcając wszystkich do dalszego trwania w duchu misyjnego uczniostwa. Przypomniał, że ewangelizacja rodzi się z osobistego spotkania z Chrystusem, a życie przepełnione Ewangelią ma moc przemieniać świat – zarówno w rodzinach, jak i w społecznościach, także w przestrzeni cyfrowej i pośród wyzwań współczesności.

Z wielką radością przekazałem także osobiste gratulacje Konferencji Episkopatu Afryki Południowej oraz całej wspólnocie katolickiej tego regionu. Ten jubileusz to nie tylko wspomnienie przeszłości, ale także wezwanie do nowego zaangażowania na przyszłość. Świadczy on o Kościele dojrzałym w wierze, gotowym odpowiadać na potrzeby i nadzieje ludzi, którym służy.

Z serca podziękowałem biskupom za ich pasterskie przewodzenie i ducha jedności, kapłanom i diakonom za ich codzienną posługę, osobom konsekrowanym za ich prorockie świadectwo, a świeckim za ich niezastąpioną rolę w niesieniu Dobrej Nowiny w każdej dziedzinie życia. Wasze wspólne świadectwo to prawdziwy skarb – dla Kościoła i dla społeczeństwa. Życzyłem także zgromadzonym, aby ta rocznica odnowiła w nas wszystkich radość Ewangelii i odwagę, by iść razem jako uczniowie-misjonarze. Niech Kościół w Afryce Południowej nadal będzie znakiem nadziei, pojednania i pokoju oraz żywym świadectwem przemieniającej miłości Chrystusa.

Po zakończeniu tej uroczystości udałem się do kaplicy Nazareth House w Pretorii, gdzie przewodniczyłem Eucharystii – tym razem na zaproszenie Ambasady Republiki Dominikańskiej, z okazji wspomnienia Matki Bożej z Altagracii, Patronki Dominikany..

Było to wyjątkowe spotkanie, które miało nie tylko głęboki charakter religijny, ale także wymiar kulturowy i duchowej jedności. Szczególnie wyrazy wdzięczności przekazałem J. E. Pani Erice Álvarez Rodríguez, Ambasador Republiki Dominikańskiej w RPA za tę piękną inicjatywę, a także wszystkim przedstawicielom ambasady, obecnym obywatelom Dominikany mieszkającym w tej ziemi oraz członkom Korpusu Dyplomatycznego i przyjaciołom tego wspaniałego kraju, za przybycie na tę Mszę św.

Jako przedstawiciel Ojca Świętego Leona XIV, miałem radość przekazać zgromadzonym jego pozdrowienia, modlitwę i apostolskie błogosławieństwo. Prosiłem w modlitwie Matkę Bożą z Altagracii, by nadal otaczała swoją opieką cały naród dominikański – zarówno w ojczyźnie, jak i na emigracji – i umacniała go w wierze, nadziei i miłości.

Tego dnia liturgia przypadała na III Niedzielę Zwykłą, a Ewangelia według św. Mateusza (4, 12–17) ukazywała początek publicznej działalności Jezusa. Zwróciłem uwagę, że Jezus nie wybiera centrum – nie idzie do Jerozolimy – ale wychodzi na peryferie, do Galilei, gdzie głosi Dobrą Nowinę. Tam, gdzie są ludzie żyjący w ciemności, tam rozbłyska światło. To przypomnienie, że Bóg przychodzi do miejsc prostych, zapomnianych, ale pełnych głodu prawdy. Jezus nie tylko przynosi światło – On sam jest światłem.

W swojej homilii mówiłem o potrzebie nawrócenia – nie jako zwykłej zmiany zachowania, ale przemiany serca, otwartości na Boże działanie. Bo Królestwo Boże to nie teoria, to Jezus, żywy i bliski. I dziś mówi do każdego z nas: „Pójdź za Mną. Światłość już świeci.”

Ta uroczystość była również przypomnieniem o głębokich korzeniach dominikańskiej pobożności maryjnej. Kult Matki Bożej z Altagracii sięga początków ewangelizacji obu Ameryk: to właśnie na terytorium dzisiejszej Dominikany odprawiono pierwszą Mszę Świętą, wypowiedziano pierwsze „Zdrowaś Maryjo”, tam również powstało pierwsze sanktuarium maryjne w Ameryce – w Higüey.

Poruszyła mnie historia młodej dziewczyny, która po widzeniu Matki Bożej poprosiła ojca o obraz Maryi. Ten przywiózł go 21 stycznia – dzień, który stał się później dniem szczególnej czci. Obraz ten, jak mówią świadectwa, miał objawiać się wielokrotnie i stał się źródłem wielu łask.

Dla narodu dominikańskiego Matka Boża z Altagracii to nie tylko obraz – to żywa obecność. Symbolem jedności, nadziei i tożsamości. To Ona przypomina, że jesteśmy braćmi i siostrami w Chrystusie. Uczy przebaczenia i odwagi budowania przyszłości na fundamencie wiary.

Dla mnie osobiście wielką radością było wspomnienie, że Matka Boża z Altagracii została ukoronowana dwukrotnie przez papieży: najpierw przez Piusa XI w 1922 roku, a następnie przez św. Jana Pawła II 12 października 1992 roku. To znak uznania ze strony Kościoła powszechnego dla głębi tej wyjątkowej dominikańskiej pobożności.

Na zakończenie Mszy Świętej, udzieliłem apostolskiego błogosławieństwa uczestnikom liturgii: „Niech Matka Boża z Altagracii otacza Was płaszczem swojej opieki i prowadzi do swojego Syna, Jezusa Chrystusa – jedynego Zbawiciela świata.”

Zwieńczeniem tego pełnego łaski dnia była podróż na lotnisko, skąd wyruszyłem do Namibii, aby w Windhuku wziąć udział w rozpoczęciu obrad tamtejszej Konferencji Episkopatu oraz w uroczystej inauguracji roku akademickiego w Regionalnym Seminarium Duchownym pw. św. Karola Lwangi.

Z serca dziękuję Bogu za dar wspólnoty, spotkania i modlitwy w Pretorii. Te wydarzenia pokazują, że Kościół – choć różnorodny kulturowo i geograficznie – jest jedną rodziną, zjednoczoną wokół Chrystusa i prowadzoną przez Jego Matkę. Niech Duch Święty nadal prowadzi nas drogą jedności, pokoju i misji.

✠ Henryk M. Jagodziński
NUNCJUSZ APOSTOLSKI W RPA, LESOTHO, NAMIBII, ESWATINI i BOTSWANIE

Pretoria, dnia 26 stycznia 2026 r.