Relacja Nuncjusza w RPA: Parafia Ofiarowania Pańskiego w Pretorii - wspólnota światła, nadziei i misji

Z radością i wdzięcznością wspominam moją wizytę pastoralną w parafii pw. Ofiarowania Pańskiego w dzielnicy Montana w Pretorii, w niedzielę 8 lutego 2026 r.

Był to czas głębokiego spotkania z żywą, dynamiczną i niezwykle różnorodną wspólnotą Kościoła, która na co dzień stara się wiernie realizować swoje powołanie do komunii, uczestnictwa i misji.

Centralnym punktem wizyty była uroczysta Eucharystia, której miałem zaszczyt przewodniczyć jako główny celebrans. Przeżywaliśmy ją w duchu święta Ofiarowania Pana Jezusa, które jest jednocześnie dniem patronalnym parafii. Ze względu na mój pobyt w Lesotho, wizytę przenieśliśmy na następną niedzielę – 8 lutego – kiedy wspólnota obchodziła tę uroczystość. W koncelebrze uczestniczyli: ks. prałat Giacomo Antonicelli, sekretarz Nuncjatury Apostolskiej, proboszcz parafii ks. Patrick Rakeketsi CSS, ks. Edgar Vizcarra MCCJ – kapłan gość – oraz diakon Pieter Kroukamp. Wspólna modlitwa, śpiew i zaangażowanie wiernych ukazały mi Kościół pełen życia i nadziei. Był to dla mnie moment głębokiej wdzięczności Bogu za dar tej wspólnoty oraz za łaskę głoszenia Słowa Bożego w dniu tak bliskim jej tożsamości.

Od pierwszych chwil liturgii dało się odczuć modlitewne skupienie i serdeczność wiernych, które tworzyły prawdziwie rodzinny klimat Kościoła. Szczególnie poruszył mnie gest przewodniczącego Rady Parafialnej, który w mowie powitalnej przywitał mnie po polsku słowami „dzień dobry”.

Na początku homilii przekazałem wspólnocie serdeczne pozdrowienia i apostolskie błogosławieństwo Ojca Świętego Leona XIV, zapewniając o jego duchowej jedności z nami w modlitwie. Zachęciłem wiernych, aby nosili Następcę św. Piotra w swoich sercach, pamiętając, że jego posługa – pełna zarówno ciężaru, jak i radości – potrzebuje modlitewnego wsparcia całego Kościoła. Następnie zatrzymałem się przy Ewangelii według św. Łukasza (Łk 2,22–40), opisującej ofiarowanie Jezusa w świątyni. To scena niezwykłego spotkania: Maryja i Józef, posłuszni Prawu, przynoszą Dziecko, a w sercu świątyni spotykają się stare z nowym, obietnica z wypełnieniem. Symeon i Anna, ludzie modlitwy i cierpliwego oczekiwania, rozpoznają w małym Jezusie Światło na oświecenie narodów.

Podkreślałem, że parafia nosząca imię Ofiarowania Pańskiego nie tylko wspomina wydarzenie z przeszłości, ale żyje konkretnym powołaniem. Jej nazwa jest programem życia i zaproszeniem, aby nieustannie ofiarowywać Chrystusa światu. Dokonuje się to za każdym razem, gdy wierni niosą Go do swoich domów, rodzin, miejsc pracy i na ulice Montany, poprzez modlitwę, dobre słowo i gest miłosierdzia.

Przypomniałem również prorocze słowa Symeona o znaku sprzeciwu i mieczu, który przeniknie serce Maryi. Ofiarowanie Chrystusa oznacza bowiem nie tylko radość światła, ale także gotowość na krzyż. Głoszenie Ewangelii nie zawsze jest łatwe, lecz zawsze pozostaje prawdziwe i pełne mocy. Taka jest misja tej parafii: być światłem Chrystusa w Montanie i w całej Pretorii – światłem, które nie boi się ciemności.

Z serca zachęcałem wiernych, aby się nie lękali. W świecie pełnym zmian, niepewności i codziennych trudów: chorób, bezrobocia, podziałów czy zniechęcenia, Bóg pozostaje blisko. Każda Msza Święta, nawet przeżywana w zmęczeniu, każdy akt przebaczenia, każda modlitwa z dzieckiem czy pomoc sąsiadowi stają się nowym ofiarowaniem Chrystusa światu. Przypomniałem, że świętość rodzi się nie z doskonałości, lecz z wytrwałości.

Zachęcałem, aby wierni byli jak Symeon, cierpliwi w oczekiwaniu, jak Anna, wierni modlitwie, oraz jak Maryja i Józef, odważni w posłuszeństwie woli Bożej. Ta parafia naprawdę żyje: widać to w oczach wiernych, słychać w śpiewie i czuć w modlitwie. Prosiłem, aby to światło nie przygasło, aby młodzi wzrastali w radości, starsi promieniowali mądrością, a rodziny stawały się miejscami pokoju. Każdy, kto przekracza próg tego kościoła, powinien czuć się przyjęty i kochany: tak, jak przyjmuje sam Chrystus.

Na zakończenie liturgii wyraziłem wdzięczność proboszczowi, diakonowi oraz wszystkim zaangażowanym w posługi: katechetom, chórowi, młodzieży i całej wspólnocie. Modliłem się, aby Duch Święty rozpalał serca wiernych tak, jak rozpalił serca Symeona i Anny, a Maryja, Matka Odkupiciela, niosła każdego z nich w swoich matczynych ramionach. Podczas Mszy Świętej pobłogosławiłem i pokropiłem wodą święconą dzieci rozpoczynające rok katechetyczny oraz katechumenów, którzy w najbliższą Wigilię Paschalną przyjmą chrzest.

Uroczystość parafialna była również dniem zbiórki funduszy na rozbudowę kościoła, który obecnie nie jest w stanie pomieścić wszystkich wiernych. Po Mszy odwiedziliśmy stoiska przygotowane przez parafian z różnych grup narodowościowych, na których prezentowano tradycyjne potrawy. Dochód z ich sprzedaży został przeznaczony na rozbudowę świątyni. Wraz z ks. Patrickiem i ks. prałatem Giacomo odwiedziliśmy kolejno stoiska Angoli, Królestwa Lesotho, Demokratycznej Republiki Konga, Zimbabwe, Portugalii oraz RPA. To agape było czasem radości, braterstwa i wspólnego posiłku, poprzedzonego modlitwą.

Historia parafii jest stosunkowo młoda, ale bogata w gorliwość misyjną. Pierwsza Msza Święta została odprawiona 2 lutego 1998 roku pod werandą domu parafialnego przez pierwszego proboszcza, ks. Eddie SMA, wraz z ks. Kevinem SMA – misjonarzami z Irlandii. Przez kolejne 24 lata parafia była prowadzona przez Ojców SMA, a od 1 września 2022 roku została powierzona Ojcom Stygmatynom. Obecnie proboszczem jest ks. Patrick Rakeketsi, CSS.

Parafia liczy około 300 rodzin, a w niedzielnych Mszach Świętych uczestniczy średnio 600 osób. Obecny kościół może pomieścić jedynie 350 wiernych, dlatego jego rozbudowa jest pilną potrzebą. Szczególne wrażenie zrobiła na mnie troska o katechezę. W roku 2026 do programu katechetycznego zapisanych jest około 200 dzieci, od pięciolatków po młodzież przygotowującą się do bierzmowania, a ponad dwudziestu wolontariuszy-katechistów z oddaniem prowadzi zajęcia w każdą niedzielę. Również katecheza dorosłych przynosi piękne owoce: dwadzieścia osób zostanie ochrzczonych i przyjętych do Kościoła katolickiego w czasie najbliższych Świąt Wielkanocnych.

Rada Duszpasterska działa w duchu komunii, uczestnictwa i misji, odzwierciedlając niezwykłą różnorodność wspólnoty, którą tworzą wierni z ponad trzydziestu narodowości. Synodalna droga kształtuje także postawę ekumeniczną, czego wyrazem jest dobra współpraca z lokalnymi wspólnotami chrześcijańskimi. Szczególnym znakiem jedności jest coroczna Droga Krzyżowa w Wielki Piątek, prowadzona wspólnie do lokalnego komisariatu policji jako modlitwa o pokój i przeciwdziałanie przemocy.

Nie sposób pominąć rozległej działalności charytatywnej. Poprzez Caritas parafia dociera do najbardziej potrzebujących rodzin, zbierając co tydzień żywność i oferując doraźne prace zarobkowe. Wspólnota wspiera także szkołę wiejską liczącą około 350 dzieci oraz dom dziecka, któremu przekazuje warzywa z parafialnego ogrodu. Komisja Sprawiedliwości i Pokoju formuje dzieci i młodzież w duchu troski o stworzenie i godność człowieka, inspirując się encykliką Laudato si’. Ważnym obszarem duszpasterstwa jest również rodzina. Choć parafia poszukuje jeszcze skutecznych form aktywizacji małżeństw, pięknym świadectwem są wdowy, które tworzą zintegrowaną wspólnotę modlitwy i wzajemnego wsparcia oraz przeżywają wspólne rekolekcje wielkopostne. Z radością spotkałem się także z młodzieżą, licznie obecną w szkołach średnich i na uczelniach. Ich udział w Jubileuszu Młodych w Rzymie zaowocował nowym entuzjazmem i większym zaangażowaniem w życie parafii. Młodzi mają swój głos w Radzie Duszpasterskiej i w komisjach parafialnych, co napawa mnie nadzieją na przyszłość Kościoła. Życie duchowe wspólnoty ubogacają także sodalicje: Katolicka Liga Kobiet oraz Bractwo Najświętszego Serca Jezusowego, które poprzez comiesięczną adorację pogłębiają swoją relację z Chrystusem i Maryją.

Opuszczałem parafię pw. Ofiarowania Pańskiego z sercem pełnym wdzięczności, umocniony w wierze i nadziei. Jest to wspólnota, która mimo wyzwań żyje Ewangelią w sposób autentyczny, otwarty i misyjny. Dziękowałem Bogu za to spotkanie i polecałem parafię Jego opiece, ufając, że pozostając wierna w małych rzeczach, będzie nadal doświadczać wielkich dzieł Boga i wzrastać jako dom dla wszystkich, którzy szukają światła, nadziei i żywej wspólnoty.

✠ Henryk M. Jagodziński
NUNCJUSZ APOSTOLSKI W RPA, LESOTHO, NAMIBII, ESWATINI i BOTSWANIE

Pretoria, dnia 8 lutego 2026 r.